Bir Kaktüsün Peşinde Geçen Günler
Merhaba! Vivago sayfasında bugün “Kaktüs nasıl hızlı büyür” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
Bazı insanlar günlerini büyük olaylarla hatırlar. Benimkiler daha çok küçük şeylerle… Bir kaktüs mesela. Evet, kulağa ne kadar basit geldiğinin farkındayım ama benim için o kaktüs, hayatımın en inatçı sorusuna dönüşmüştü: Kaktüs nasıl hızlı büyür?
Kayseri’de yaşamak bazen insana sabrı öğretiyor. Rüzgârın sert estiği, kışın uzun sürdüğü bir şehirde her şey biraz yavaş ilerliyor zaten. Ama ben hızlı olmasını istiyordum. Belki de bu yüzden o küçük saksıyı aldığım gün içimde garip bir acele vardı.
Bir Çiçekçide Başlayan Hikâye
O günü çok net hatırlıyorum. Soğuk bir akşamüstüydü. Ellerim cebimde, amaçsızca yürürken küçük bir çiçekçiye girdim. İçeride toprak kokusu vardı; ıslak, hafif ağır ama garip şekilde huzurlu bir koku.
Camın kenarında minik bir kaktüs duruyordu. Ne abartılıydı ne de gösterişli. Ama nedense gözüm ona takıldı. Satıcı kadın “çok dayanıklıdır” dedi. Ben ise başka bir şeye takılmıştım: “Acaba bunu hızlı büyütebilir miyim?”
O an bunu neden bu kadar önemsediğimi bilmiyordum. Belki de hayatımda hiçbir şeyin hızlı ilerlemediğini düşündüğüm içindi. Belki de sadece küçük bir yeşilliği büyütüp kendime “bir şeyi değiştirebilirim” demek istiyordum.
Kaktüsü aldım.
Ve hikâye başladı.
İlk Günler: Sessiz Bekleyiş
Eve geldiğimde kaktüsü pencerenin kenarına koydum. Her gün sabah uyanınca ilk işim ona bakmak oldu. Sanki bir gecede uzayacakmış gibi.
Ama büyümüyordu.
Hiçbir şey olmuyordu.
İlk hafta sonunda içimde küçük bir hayal kırıklığı oluştu. Defterime şunu yazdığımı hatırlıyorum:
“Belki de yanlış bir şey yapıyorum. Kaktüs nasıl hızlı büyür, bilmiyorum.”
O gün fark ettim ki mesele sadece bitki değildi. Bir beklenti kurmuştum ve o beklenti sessizdi ama ağırdı.
Denemeler Başlıyor
İnternetten okuduklarım kafamı karıştırdı. Kimisi az su ver dedi, kimisi biraz daha ışık lazım dedi. İçimdeki merak büyüdü. Sanki bir laboratuvar kurmuşum gibi davranmaya başladım.
Bir gün fazla su verdim.
Bir gün hiç vermedim.
Bir gün balkona koydum, ertesi gün içeri aldım.
Her değişiklikten sonra kaktüse bakıp “şimdi oldu mu?” diye düşündüm.
Ama o hep aynıydı.
Bu noktada fark ettim ki “kaktüs nasıl hızlı büyür” sorusu aslında sabırsız bir kalbin sorusuydu.
Sabırla Savaşım
Bir akşam defterime uzun uzun yazdım. Kayseri’nin soğuğu camdan içeri sızarken içimde de bir soğukluk vardı.
“Ben büyütmek istiyorum ama o büyümüyor. Belki de ben yanlış bir şey yapıyorum.”
O an kaktüse bakarken garip bir duygu hissettim. Sanki o küçük bitki bana bir şey anlatmaya çalışıyordu ama ben duyamıyordum.
Ertesi gün biraz daha dikkatli olmaya karar verdim. Işığı ölçtüm, toprağı kontrol ettim, saksıyı çevirdim. Kendimi fazla ciddiye alıyordum ama bunu fark etmek istemiyordum.
Küçük Bir Değişim
Üçüncü haftanın sonunda çok küçük bir şey oldu. O kadar küçüktü ki başkası görmezdi bile.
Ama ben gördüm.
Kaktüsün tepesinde minicik bir yeşil çıkıntı vardı.
O an içimde bir şey patladı. Mutluluktan mı, heyecandan mı bilmiyorum ama kalbim hızlandı.
“İşte bu,” dedim kendi kendime, “kaktüs nasıl hızlı büyür, belki doğru şeyi yapmaya başladım.”
Ama hemen ardından bir korku geldi: Ya durursa?
İçimdeki Çatışma
O gece uzun süre uyuyamadım. Bir yandan mutluydum, bir yandan kaybetmekten korkuyordum.
İçimde iki ses vardı:
Biri diyordu ki: “Devam et, doğru yoldasın.”
Diğeri daha sessizdi: “Belki de bu kadar müdahale etmemelisin.”
Sabah olduğunda yine kaktüse baktım. Hiç değişmemişti. Ama o minicik çıkıntı hâlâ oradaydı.
Bu bana yetti.
Yanlışlarımın Öğrettikleri
Sonraki günlerde biraz sakinleştim. Artık her gün toprağı kazmıyor, sürekli yerini değiştirmiyordum. Sadece gözlemliyordum.
Ve garip bir şey oldu.
Kaktüs daha “düzenli” görünmeye başladı. Çok hızlı büyümüyor gibiydi ama sanki kendine ait bir ritim bulmuştu.
O zaman anladım ki “kaktüs nasıl hızlı büyür” sorusu aslında yanlış soruydu.
Belki de soru şu olmalıydı: “Kaktüsün kendi hızında büyümesine nasıl izin verilir?”
Bu düşünce biraz canımı sıktı. Çünkü kontrol etmeyi seviyordum. Ama aynı zamanda rahatlatıcıydı da.
Bir Akşamüstü Gerçeği
Kayseri’de gün batımı her zaman biraz dramatiktir. Gökyüzü turuncuya dönerken sanki her şey yavaşlar.
Bir akşam kaktüsün yanına oturdum. Uzun uzun baktım.
Ve ilk defa acele etmedim.
O an fark ettim ki büyüme dediğim şey sadece yükseklik değil. Belki de köklerin görünmeyen hareketiydi.
Defterime şunu yazdım:
“Belki de hızlı büyüme, dışarıdan görünen bir şey değildir.”
Beklentiden Kabul Edilmeye
Zaman geçtikçe kaktüs büyüdü. Çok hızlı değil. Hatta dışarıdan bakınca hâlâ “yavaş” sayılabilirdi.
Ama benim içimde bir şey değişmişti.
Artık her sabah kontrol etmiyordum. Bazen günlerce bakmadığım oluyordu. Sonra baktığımda küçük bir değişiklik görüyordum ve bu bana yetiyordu.
Bir gün bir arkadaşım sordu:
“Bu kaktüs ne kadar büyüdü böyle?”
Cevap vermeden önce durdum. Çünkü fark ettim ki artık büyüme benim için ölçülebilir bir şey değildi.
Son Dönüşüm
Bir akşam yine defterimi açtım. Uzun süredir yazmamıştım.
Şöyle yazdım:
“Ben kaktüsü büyütmeye çalışırken aslında kendi sabrımı büyütmüşüm.”
O an anladım ki mesele hiçbir zaman sadece bitki değildi.
Kaktüs nasıl hızlı büyür diye başladığım yolculuk, bana hızlı büyümenin her şey olmadığını öğretmişti.
Değerli Vivago okurları, “Kaktüs nasıl hızlı büyür” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!
Son Bakış
Şimdi o kaktüs hâlâ pencerenin kenarında duruyor. Belki başkası için sıradan bir bitki. Ama benim için bir dönemin sessiz tanığı.
Artık ona baktığımda acele hissetmiyorum. Sadece bir süreç görüyorum.
Ve Kayseri’nin soğuk akşamlarında içimden geçen tek şey şu oluyor:
Bazı şeyler hızlı büyümez. Ama büyür.
İlgili Makale: Kaktüs karanlıkta yaşar mı ?